artykuł dodany 9.01.2002 do działu Fotografia prasowa

Fotografia prasowa - co to znaczy

autor

Janusz Wójtowicz


Według profesora Władysława Tatarkiewicza SZTUKA jest to świadoma czynność , która odtwarza rzeczywistość, kształtuje formy, bądź wyraża przeżycia, a zarazem jej wytwór - dzieło sztuki - jest zdolny zachwycać, wzruszać lub wstrząsać.

Fotografia prasowa może być sztuką, musi jednak wtedy odpowiadać tym warunkom. Dobry fotoreporter prasowy zawsze dąży do uzyskania dzieła sztuki, choć nie zawsze jest to do osiągnięcia. Praca niejednokrotnie w bardzo trudnych i niekorzystnych warunkach uniemożliwia uzyskanie artystycznego wyniku, a ponieważ głównym celem jaki stoi przed nim, jest stworzenie aktualnego obrazu rzeczywistości, musi zrobić zdjęcie pozbawione walorów artystycznych.

Z fotografią reporterską jest trochę tak jak ze słowem pisanym. Ważna jest ortografia, sprawność techniczna, gramatyka, czystość i jakość wyrażania myśli, piękny styl, artystyczne wartości ujęcia tematu, ale najważniejsze, to co chcemy i umiemy powiedzieć. Połączenie tych wszystkich elementów w jedną harmonijną całość tworzy zdjęcia wielkie. Henri Cartier-Bresson twierdził że "fotografia jest jednoczesnym zrozumieniem w ułamku sekundy sensu wydarzenia , jak i precyzyjnym uszeregowaniem form , które dadzą wydarzeniu właściwą ekspresje".

Fotoreporter musi umieć wyrwać z otaczającego świata fragment przedstawiający ból, radość, komizm i pokazać go w sposób piękny, a jednocześnie jasny i zrozumiały dla wszystkich. Granica, między tematami które można i należy fotografować , a takimi wobec których obiektyw fotoreportera powinien pozostać ślepy, jest niezwykle cienka i ledwo dostrzegalna. Należy pamiętać że aparat w ręku fotografa prasowego jest nie mniej groźnym narzędziem niż broń. Tak samo jak karabin, aparat może zranić okaleczyć i doprowadzić do tragedii

Ostatecznym sędzią orzekającym co można, a czego nie jest sam fotoreporter , tak jak jest nim człowiek trzymający karabin. Fotoreporter jest i nie jest częścią fotografowanego wydarzenia. Stojąc z aparatem w ręku i oglądając świat przez zimną soczewkę obiektywu, filtrującą burzę ruchów, gestów i nastrojów. Jak twierdził jeden z fotoreporterów "Świata" Jan Kosidowski, "fotografia reporterska jest sprawą błyskawicznego wyboru i wizualnego utrwalenia elementów, z których jak z klocków buduje się całość. Gdy przeminie ten magiczny moment nikt i nic nie pomoże. Zdjęcia wymyślne i zagmatwane, w których autor sam się zagubił, nie zapadają tak w pamięć jak zdjęcia zwyczajne, nie silące się na dziwaczność". Chińczycy mówią "Uboga myśl kryje się za kwiecistą mową". Zdjęcia proste i czytelne są przeważnie najtrudniejsze.

Ważną rolę w rozwoju fotoreportażu odegrała założona w latach czterdziestych we Francji , agencja fotograficzna "Magnum". Fotoreporterzy właśnie tej agencji stworzyli koncepcje tzw. fotografii life. Początki polskiego fotoreportażu, o wyraźnych cechach fotografii life są nierozerwalnie związane z tygodnikiem "Świat". Czasopismo to zostało założone w 1951 roku w Warszawie i od początku miało charakter magazynu ilustrowanego, w którym fotografia i fotoreportaż odgrywały nie mniejszą role od tekstu pisanego. Szefem działu foto został Władysław Sławny, a zespół fotoreporterów tworzyli:Zdzisław Małek, Paulina Kornecka, Wiesław Prażuch i Jan Kosidowski. W 1969 roku tygodnik "Świat" został zlikwidowany.

Ludzie którzy zajmują się fotografią dzielą się na dwie oddzielne grupy: na studiujących technikę oraz przeprowadzających badania i na tych którzy robią zdjęcia. Nie trzeba być inżynierem, by dobrze prowadzić samochód. Fotografia nie jest nauką ścisłą, ponieważ warunki przy pracy są za każdym razem inne, a co za tym idzie rezultaty też będą różne.

Zdaniem Adama Hawałeja fotoreportera PAP-u najważniejsza jest "umiejętność kondensacji wielu bodźców w jednym zdjęciu oraz postrzeganie detali w otaczającej rzeczywistości, których nie zauważa tzw. normalny człowiek. Potrzeba wypowiedzi w jednym ujęciu na każdy temat. Obiektyw musi być przedłużeniem oka i ręki fotoreportera. Jeśli otrzymuje się za zadanie sfotografowanie jakiejś osoby, wybrać trzeba taki klucz formalny, żeby pokazać zarówno jej istotne cechy fizyczne, ale też prawdę psychiczną. Jest to istotny wybór i sztuka zarazem bo nie ma fotografii obiektywnej , tak jak nie ma dziennikarstwa obiektywnego".

Ludzka słabość podglądania innych w psychicznym negliżu, utrwalania ich wizerunku i sposobu zachowania istniała już chyba, od momentu gdy pierwszy negatyw przedstawiający domek dla ptaków , wykonał pierwszy fotograf świata, Joseph Nicephor Niepce, w maju 1916 roku. Trzeba stwierdzić, że fotoreporterzy są podglądaczami, tylko zamiast dziurki od klucza używają precyzyjnych obiektywów. Podglądają raczej ludzi niż człowieka, a jest w tym duża różnica, nawet gdy fotografuje się jedną osobę.
Erich Salomon twierdził , że praca fotoreportera jest wieczną bitwą, bitwą o zdjęcie i - tak jak na polowaniu: ten w końcu upoluje zwierzynę kto lubi polować.

Fotografia prasowa mówi prawdę, tak jak lustro , w które codziennie rano patrzymy, jest to "ontologiczny autentyzm fotografii" - fotografowane zjawisko czy przedmiot musiały istnieć naprawdę w momencie wykonywania zdjęcia. Ale dobre zdjęcie prasowe musi do tego jeszcze opowiadać jakąś historię. Fotoreporter powinien zatrzymać zdarzenie w kadrze tak, aby był to nie tylko dokumentalny zapis, ale i materiał do przemyśleń.

Fotografia prasowa utrwala obraz naszych czasów. Jest lustrem dla współczesnych i dokumentem dla przyszłych pokoleń. Jej punktem centralnym jest człowiek i wszystko co jest z człowiekiem związane. Jego praca, zabawa, zwyczaje. Pojedyncze odbitki mogą być wiadomościami, portretami, sztuką, dokumentem - którymkolwiek z tych gatunków będąc , są przede wszystkim dokładnym obrazem swoich czasów. A sama fotografia prasowa to zdobywanie zdolności spostrzegania i możność osobistego wypowiadania.



polecana praca

reklama

poszukaj książki na ten temat Książki związane z tematem
zobacz także więcej tytułów

13 wojen i jedna. Prawdziwa historia reportera wojennego

Propaganda w NRD. Media i literatura

Resortowe dzieci. Media

Reporterzy bez fikcji. Rozmowy z polskimi reporterami

Fotografia prasowa. Z obiektywem za kulisami niezwykłych wydarzeń

My, właściciele Teksasu. Reportaże z PRL-u


Wpisz tytuł lub autora i wybierz z listy księgarnię do przeszukania.
Po wybraniu księgarni pojawi się przycisk wyszukiwania.

e-wydania E-wydania. Czytaj na komputerze!
zobacz także więcej tytułów

Fakty i Mity

Rzeczpospolita

Dziennik Gazeta Prawna

W Sieci

Tygodnik Do Rzeczy

Newsweek
zarabiaj Zarabiaj z Reporterzy.info
zobacz także zobacz, kto dzieli się pieniędzmi
System Partnerski Bankier

społeczność

Facebook Twitter Google+ LinkedIn RSS

wspomóż rozwój


regulamin | polityka prywatności | współpraca | o autorze | RSS | sklep reportera | usługi finansowe | mapa serwisu | © Bartłomiej Dwornik 2oo1-2o17